بانک مقالات جغرافیا

ايران براي سامان دهي به معادلات چند هزار ميلياردي دلاري منطقه جهان، از موقعيت جغرافيايي برجسته اي برخوردار است. جرياني که با خلق ظرفيت هاي نوين فراوان قادر است در سطحي گسترده، با ايجاد پويايي در کسب و کار، اشتغال، درآمد و انباشت سرمايه، به گونه اي پايدار به فرآيند توسعه در کشور دامن بزند. موقعيت محور شرق کشور با تاکيد بر جايگاه چابهار براي ترانزيت کالا، نفت، گاز و خطوط لوله آسيا مرکزي و نيز روان سازي مبادلات افغانستان محصور در خشکي، از مزيت هاي اشکاري برخوردار است؛ قابليت هايي که به ويژه در نتيجه تحولات وسيع در صفحات شمالي و شرقي کشور، بر قوت آن به مراتب افزوده شده است. محور شرق موقعيتي ارتباطي دارد و چابهار با استعددهاي بالقوه بسيار به ويژه در زمينه هاي بازرگاني و ترانزيت گرانيگاه اين تحول است. اين داد و ستد عظيم با عبور از محور شرق، علاوه بر ايجاد رونق در اقتصاد و اجتمع محيط، با توليد نقش هاي مکمل براي شمال و جنوب سيستان و بلوچستان (و نيز استان هاي خراسان) و شکل دهي به ستري پايدار براي پيوند منافع، همزيستي و مداري تاريخي را در منطقه نهادينه خواهد کرد. تحقق اين فرآيند ليکن، مستلزم توجهي دوباره به توسعه بندر، راههاي پسکرانه و بهسازي و تکميل آنها و روز آمد کردن تجهيزات و قوانين و نيز سرمايه گذاري براي توسعه کريدورهاي ترانزيتي، که هيچ ترديد در اقتصادي بودن آنها نيست، خواهد بود. جمهوري اسلامي ايران، با توجه به ملاحظات ژئوپولتيک و ژئواکونوميک منطقه و در پرتو چشم اندازي آينده نگر، مي تواند جايگاه خود را براي اتصال شمال-جنوب و شرق-غرب، در نظام نوين بين المللي تثبيت و ارزش موقعيت استرتژيک خود را به مراتب ارتقا بخشد و از رهگذر اين مبادلات عظيم، ظرفيت هاي جديد براي انباشت سرمايه ها، به عنوان موتر توسعه در کشور و محور شرق خلق کند.