بانک مقالات جغرافیا

تحولات سريع در دنياي امروز امكان تحقق برنامه هاي بلندمدت را بدون بازنگري مستمر ناممكن ساخته است. علاوه بر اين، امكانات، توانايي ها و اولويت هاي جامعه شهري مرتبا در حال تغيير است. بنابراين درك وضعيت كاربري هاي مختلف شهري و تعيين ميزان كمبود و عدم تعادل در سطوح مختلف منطقه اي، به عنوان ضرورتي اجتناب پذير مطرح مي شود. در اين راستا از ميان كاربري هاي مختلف شهري، كاربري هاي فرهنگي - تفريحي به دليل نقشي كه در غناي فرهنگي جوامع شهري و روح و روان شهروندان دارند، الزامات خاص خود را مي طلبند و از اهميت شاياني برخوردارند. بنابراين آگاهي از وضعيت آنها جهت برنامه ريزي و مديريت اين فضاها، امري ضروري است.
با اين اوصاف اين مقاله مي كوشد با استفاده از مدل تغيير سهم، تغييرات سطح و سرانه کاربري هاي فرهنگي- تفريحي مناطق يازده گانه شهر اصفهان را به تفكيك با سطح و سرانه كاربري هاي مذكور در شهر اصفهان بين دو دوره تهيه طرح تفصيلي (1375) و تهيه طرح بازنگري (سال 1384) مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار داده و سپس با درك ميزان اختلاف و عدم تعادل مابين مناطق به عنوان سطح خرد مطالعات و شهر اصفهان (به عنوان سطح مرجع مطالعات)، راهكارها و پيشنهاداتي را در راستاي برقراري توازن و تعادل منطقه اي با استفاده از فن آوري هاي نوين ارتباطي و تاثير آن بر تعادل بخشي توسعه منطقه اي ارايه نمايد.
نتايج مطالعات نشان مي دهد كه از يك سو بين مناطق يازده گانه شهر اصفهان ازنظر ميزان سطح و سرانه كاربري ها اختلاف قابل ملاحظه اي وجود دارد و از سوي ديگر اين اختلاف بين مناطق به صورت خرد و شهر اصفهان به عنوان مرجع از شدت بيشتري برخوردار است.

 نسخه قابل چاپ