بانک مقالات جغرافیا

در اين مقاله که از نوع کاربرديست با روش تحليلي - تطبيقي به بررسي چگونگي سطوح توسعه يافتگي کليه شهرستان هاي ايران بر اساس تقسيمات اداري - سياسي سال 1385 پرداخته شده است. شهرستان هاي کشور در چهار گروه توسعه يافته، نيمه توسعه يافته رو به بالا، کمتر توسعه يافته رو به پايين و محروم قرار گرفتند، که به علت پرهيز از زياد شدن حجم مقاله، رتبه بندي فقط در عامل هاي تلفيقي ارايه شده است. يافته ها بيانگر آن است که وضعيت استان هاي تهران، اصفهان و يزد در اکثر عامل هاي توسعه، مطلوب و استان هاي سيستان و بلوچستان، کردستان، خراسان جنوبي، کرمانشاه و خوزستان به ترتيب نامطلوب ترين مي باشند. بر اساس نتايج حاصل از تحليل عاملي در مجموع تعداد 32 شهرستان توسعه يافته، 76 شهرستان نيمه توسعه يافته رو به بالا، 126 شهرستان کمتر توسعه يافته رو به پايين و بالاخره 106 شهرستان در کشور محروم مي باشند. اينک با توجه به بررسي تطبيقي سطوح توسعه يافتگي سال هاي 1375 و 1385، يافته ها نشانگر آن است که گروه شهرستان هاي نيمه توسعه يافته رو به بالا و گروه شهرستان هاي محروم تفاوت معني داري هم به لحاظ درصدي و هم از نظر تعداد، نسبت به دوره قبل در سال 1385 داشته اند. اين نکته حاکي از آن است که اختلاف و نابرابري در دهه اخير بين شهرستان هاي کشور در حال افزايش بوده، که ناشي از اعمال سياست کلي توسعه بر پايه تئوري هاي قطب رشد و مرکز - پيرامون در کشور مي باشد. گرچه مي توان اذعان نمود که سياست مرکز - پيرامون در برخي استان هاي توسعه يافته، به مرحله سوم خود (تراوش به حومه) در کشور ما رسيده است، ليکن به منظور رسيدن به تعادل و توسعه منطقه اي به نظر مي رسد که در سياست ها و برنامه ها بايستي بازنگري جدي صورت گيرد.

 نسخه قابل چاپ