بانک مقالات جغرافیا

سکونتگاههاي روستايي به عنوان بستر زندگي و فعاليت هاي انسان، موضوعي چندبعدي است. مساله سکونتگاههاي روستايي بخشي از مسايل گسترده تري است که در سطح ملي و منطقه اي نمود پيدا مي کند و لازم است در تمامي ابعاد آن، به ويژه الگوي توزيع فضايي آنها پژوهش صورت گيرد. به تبع اين ضرورت، اين پژوهش بر آن است تا به مطالعه، شناخت و تحليل الگوهاي استقرار فضايي سکونتگاههاي روستايي در استان چهارمحال و بختياري بپردازد. اين پژوهش از نوع مطالعات توصيفي- تحليلي است و جهت جمع آوري اطلاعات آن از روش هاي اسنادي- ميداني استفاده شده است. در انجام اين مطالعه ابتدا اطلاعات مورد نياز در زمينه موضوع و منطقه جمع آوري و سپس بر اساس روشي فرآيندي و با استفاده از رايانه، تجزيه و تحليل و جمع بندي داده ها و همچنين تلفيق و ترکيب لايه هاي اطلاعاتي صورت گرفته و علاوه بر اين جهت تطبيق نتايج و درك صحيح تر مساله، مطالعات ميداني نيز به عمل آمده است. در ادامه نقش عوامل موثر بر الگوهاي استقرار فضايي سکونتگاههاي روستايي استان چهارمحال و بختياري تحليل و سپس به تبيين مهمترين الگوهاي کلي استقرار سکونتگاههاي استان اشاره گرديد.
نتيجه کلي اين که، الگوي استقرار فضايي سکونتگاههاي روستايي استان بيشترتحت تاثير عوامل طبيعي (ناهمواري ها، اقليم، رودخانه ها) و همچنين عوامل انساني (ساختار و سازمان اجتماعي ايلات و عشاير و مالکيت آنان) و در مواردي تاثير ترکيبي چند عامل، سامان گرفته اند و الگوي پراكنش آنها عمدتا از نوع خطي است.

 نسخه قابل چاپ