بانک مقالات جغرافیا

سکونتگاه هاي غيررسمي به مثابه يکي از پيامدها و ويژگي هاي بارز شهرنشيني معاصر در کشورهاي در حال توسعه و از جمله ايران بوده اند. طي سده گذشته رويکردهاي متفاوتي از سوي نظام برنامه ريزي در کشورهاي مختلف براي حل يا کاهش ابعاد اين مساله برگزيده و اجرا شده است. از ناديده انگاشتن تا توانمندسازي، طيفي از اقدامات و سياست ها را در بر مي گيرد که به فراخور شرايط تاريخي و جغرافيايي مورد توجه قرار گرفته اند. اين سياست ها تحت تاثير مکاتب، نظام هاي سياسي و اجرايي و يا سازمان هاي بين المللي ترويج شده و کمابيش در بيشتر اين کشورها تجربه شده اند. در ايران و در شهر کرمانشاه، به عنوان يکي از مراکز عمده استاني و داراي مساله اسکان غيررسمي، طي چند دهه گذشته اقدامات و رويكرد هاي متفاوتي براي رفع اين مشکل اجرا شده است.
اکنون پس از چند دهه تلاش نظام برنامه ريزي شهري، سکونتگاه هاي غيررسمي همچنان يکي از مسايل و مشکلات اصلي مديريت شهري به شمار مي روند. در جديدترين تجربه نظام برنامه ريزي شهري کشور با برنامه بهسازي و توانمندسازي در پي کاهش و کنترل ابعاد اين مشکل برآمده است. اما هنوز هم در اين زمينه کاستي هايي مانع دستيابي به اهداف توسعه يکپارچه شهري است.