بانک مقالات جغرافیا

در اين تحقيق، به منظور تفکيک بخش هاي فعال و غيرفعال مخروط افکنه ها، چهار مخروط افکنه در زاگرس چين خورده بررسي شده است. تفکيک بخش هاي فعال و غيرفعال مخروط افکنه ها از نظر سيل خيزي با استفاده از شاخص هاي ساده ژئومورفولوژيکي مانندالگوي زهکشي، مورفولوژي سطح مخروط و شاخص تضاريس، رنگ مخروط ها در تصاوير ماهواره اي، حداکثر عمق برش مخروط ها و شاخص هاي هوازدگي مانند ميزان هوازدگي آبرفت ها، حفره دار شدن قلوه سنگ هاي آهکي انجام شده است. جهت تعيين ناهمواري و حداکثر عمق برش سطح مخروط ها، با استفاده از دوربين نقشه برداري دو مقطع از سطح هر مخروط افکنه تهيه شد. تفکيک بخش هاي قديمي و جديد مخروط افکنه ها بر اساس تن (رنگ) تصاوير و همچنين تعيين الگوي زهکشي کانال ها در مخروط هاي جديد و قديمي بر اساس تصاوير ماهواره اي کويک برد انجام شد. بررسي شاخص هاي هوازدگي سطح مخروط ها نيز بر اساس مطالعات ميداني انجام گرفت. نتيجه اين تحقيق نشان مي دهد که مخروط هاي قديمي يا غيرفعال اغلب داراي الگوي زهکشي همگرا يا شبکه درختي هستند درحالي که مخروط هاي جديد اغلب داراي الگوي زهکشي واگرا، شاخه شاخه و متقاطع هستند. بخش هاي غيرفعال مخروط ها، داراي تن رنگ تيره تري نسبت به مخروط هاي جديد در تصاوير ماهواره اي مي باشند.
مورفولوژي سطح مخروط هاي قديمي (به علت غلبه فرسايش قهقرايي و توسعه بدلندها به سمت بالادست) ناهموارتر و داراي تضاريس بيشتري نسبت به مخروط هاي جديد هستند. به طور کلي حداکثر ميزان برش در مخروط هاي قديمي بيش از مخروط هاي جديد است. شاخص هاي هوازدگي مانند حفرات در ذرات آهکي نيز در مخروط هاي قديمي وجديد کاملاً با هم متفاوت است به طوري که بخش هاي غيرفعال داراي هوازدگي و انحلال بيشتر و بنابراين داراي خاک ضخيم تري نسبت به مخروط هاي جديد هستند. تحقيق حاضر نشان مي دهد که شاخص هاي ژئومورفولوژي ابزارمناسبي جهت تفکيک مناطق فعال و غيرفعال مخروط افکنه ها از نظر سيل خيزي مي باشند. با اين وجود به علت تاثير عواملي مانند تکتونيک، تغييرات اقليمي، ليتولوژي حوضه هاي بالادست مخروط ها و مساحت مخروط ها نمي توان از تمامي شاخص ها در هر مخروط استفاده نمود.

 نسخه قابل چاپ