بانک مقالات جغرافیا

طي دهه هاي اخير افزايش نرخ بيکاري و در نتيجه خروج نسل جوان و افراد داراي تحصيلات بالاتر از اجتماعات روستايي، بافت و ساختار نواحي روستايي را به مخاطره انداخته است. در اين ميان گردشگري نه تنها به عنوان يک ابزار بالقوه براي تغيير اين وضعيت بلکه يکي از عناصر جداييناپذير راهبرد توسعه روستايي مطرح است و به عنوان يک راهبرد توانمند و داراي مزيت نسبي و پاک مي تواند جريانات اقتصادي ازجمله کارآفريني و اشتغال، سرمايه گذاري و جمعيت را به سوي روستاها و نقاط طبيعي بکشاند، مطرح مي باشد. با اين رويکرد بارزترين نقش گردشگري در مناطقي چون محور مورد مطالعه مي تواند حرکت به سوي توازن و تعادل منطقه اي باشد. اما آنچه در اين فرآيند تحرک اقتصادي و اجتماعي مهم است سرمايه گذاري در مکان هاي داراي مزيت گردشگري مي باشد و اين امر ميسر نمي شود مگر اين که انتخاب درستي از بين مناطق گردشگري صورت گيرد تا زمينه پيشرفت کل منطقه را فراهم آورد. لازمه اين امر استفاده از تکنيک ها و مدل هاي اولويت بندي مي باشد. در مقاله حاضر با طرح اين پرسش که کداميک از مناطق روستايي مورد مطالعه داراي مزيت بر اساس اولويت هاي ظرفيتي گردشگري هستند، تلاش شده است با روش توصيفي و تحليلي و با استفاده از مدل TOPSIS پاسخ علمي لازم را پيدا کند. يافته ها نشان مي دهد که از ميان 30 روستاي مورد مطالعه، روستاهايي که داراي جاذبه هاي محيطي بيشتري هستند (سقزچي، شيران، ويند کلخوران، برجلو، گلستان، گوگرچين) از ارجحيت بيشتري برخوردارند.

 نسخه قابل چاپ