پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا
جمعه 8 اردیبهشت 1391 9:19 AM
| فضا و نگرش فضايي در مطالعات خاک و ژئومورفولوژي (مطالعه موردي: سرآب حوضه آبي زاينده رود) |
| قيومي محمدي حميد*,رامشت محمدحسين,تومانيان نوراير,معيري مسعود |
| * موسسه تحقيقات خاک و آب، دانشگاه اصفهان |
|
اگر دانش ژئومورفولوژي را به تعبيري، علم شناخت هندسه سطوح ارضي و تغيير و تحولات آن بدانيم، در اولين گام براي درک بهتر مفهوم فضاي جغرافيايي، بايد با اصول و نگرش هاي مطرح شده در دانش هندسه آشنا بود. هندسه اقليدسي اشکال را ترکيبي از نقطه، خط، و سطح (پهنه) تلقي کرده، آن ها را در دو بعد و يا حداکثر سه بعد قابل تعريف مي داند. هندسه مذکور که سابقه طولاني در حوزه دانش مشاهده اي و تجربي دارد، در عصر ما دچار چالش جدي شده است. ريمان (1854) صحبت از هندسه فرا ابعادي نموده، بعدها اين تعبير سبب طرح هندسه چهار، ده و يازده بعدي گرديد و هندسه مزبور نه تنها شرايط جديدي را در کار فيزيکدانان، براي تفسير آفرينش و تحول آن در بستر زمان باعث گرديد که اصول هندسه اقليدسي را براي تشريح و تبيين بسياري از مسايل، ناکافي و در مواردي نادرست معرفي نمود. تولد چنين هندسه فرا ابعادي را در اصطلاح، هندسه فضايي ناميدند. هندسه فرا بعدي، اصول جديدي را بنيان نهاد و فيزيکدانان را از فيزيک کلاسيک (نيوتني)، به فيزيک کوانتوم رهنمون ساخت. |
| كليد واژه: زمان، نگرش فضايي، خاک، هندسه ريمان و فراکتال، حوضه آبي زاينده رود، ژئومورفولوژي فضايي |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
