بانک مقالات جغرافیا

به موازات توسعه و افزايش جمعيت شهرهاي بزرگ، ظهور مسايل گوناگون و پيچيده اجتماعي-اقتصادي در داخل شهرها و ورود شهرهاي بزرگ جهان سوم به سيستم اقتصادي جهان، برنامه ريزي شهري به ابعاد تازه اي دست يافته و باعث تحليل دقيق شرايط سياسي و اجتماعي در قلمرو جغرافياي شهري شده است. براي شناخت توسعه يافتگي يا عدم توسعه يافتگي مناطق، به بررسي الگوي نابرابري هاي ناحيه اي، تفاوت هاي ميان نواحي و بررسي ميزان برتري يک مکان نسبت به ساختار مکان هاي مشابه در سطح شهر نياز است. هدف از اين مقاله، به کارگيري مکانيسم فرصت هاي برابر و دستيابي به ميزان نابرابري هاي ناحيه اي در مناطق شهري اصفهان، از لحاظ شاخص هاي مورد بررسي است. روش پژوهش «توصيفي و تحليلي» است، که از مدل هاي کمي استفاده شده است. برابر تحليل صورت گرفته، مناطق سيزده گانه شهرداري اصفهان در سه سطح برخوردار، نيمه برخوردار (متوسط) و (محروم) يا فروبرخوردار جاي گرفته اند. براي شناخت سطوح برخورداري مناطق شهر اصفهان، 21 شاخص مورد بررسي از طريق مدل آنتروپي شانون وزن دهي شده و در اين راستا، تاپسيس به عنوان روش تصميم گيري چند شاخصه اي استفاده شده است و در نهايت، با بهره گيري از نرم افزار Arc GIS، نقشه سطوح برخورداري مناطق شهر ترسيم گرديده است. نتيجه حاصل از بررسي انجام شده، نشان مي دهد که در ميان مناطق شهري اصفهان، شش منطقه محروم با ضريب اولويت 0.22 تا 0.34 در پايين ترين سطح برخورداري جاي گرفته اند و اولين اولويت توسعه را به خود اختصاص داده اند. دومين سطح، شامل: چهار منطقه شهر است که داراي ضريب اولويت 0.42 تا 0.47 است و سطح دوم اولويت توسعه مناطق را در بر مي گيرد. سطح يک، سه منطقه برخوردار از لحاظ 21 شاخص مورد بررسي را شامل مي شود، با ضريب اولويت 0.53 تا 0.64 و آخرين اولويت توسعه را در بر دارد.

 نسخه قابل چاپ