بانک مقالات جغرافیا

هدف اين تحقيق، شناخت عوامل سينوپتيكي و ديناميكي موثر بر شكل گيري توفان گونو و آثار آن بر جنوب شرق ايران است. براي تحليل سينوپتيكي توفان، نقشه هاي سينوپتيكي چند روز قبل و روز وقوع و بعد توفان از سايت www.cdc.noaa.gov - که مربوط به سازمان هواشناسي و اقيانوس شناسي کشور ايالات متحده امريکاست - تهيه شد. اين تحقيق نشان داد که عمده سامانه هاي منجر به توفان گونو، از شرايط سينوپتيکي زير پيروي مي کنند: در تراز سطح دريا در روز ششم ژوئن واچرخند شمال اروپايي به دو بخش تقسيم شده: يكي بر روي درياي خزر كه زبانه جنوبي آن بخش اعظم ايران را در برگرفته، تدوام ريزش هواي سرد را بر روي ايران انجام مي دهد و ديگري در شرق درياي مديترانه كه تا سودان ادامه داشته و باعث تقويت چرخند شده است. آرايش توپوگرافي سطوح 850 هکتوپاسکال در (7 ژوئن 2007) حاکي از ادغام زبانه چرخند روي درياي عمان و درياي مديترانه است. با ادغام اين دوچرخند، زبانه واچرخند شمال افريقا کاملا به سمت غرب عقب نشيني کرده و فرارفت سرد بر روي شرق درياي سرخ انجام شده است. به اين ترتيب، هم به دليل انتقال چرخند به داخل خشکي و هم به دليل قطع فرارفت سرد پشت چرخند، در روزهاي آينده توفان تضعيف مي شود. در تراز 600 هکتوپاسکال (7 ژوئن) بخش شمال چرخند از جنوب و جنوب شرقي ايران عبور کرده و موجب ريزش شديد باران در منطقه شده است، به طوري که بيشترين مقادير آن در ايستگاه هاي چابهار و ايران شهر به ترتيب با مقدار 90.5 و 15.3 ميليمتر بوده است. در تراز 500 هكتوپاسكال (7 ژوئن) چرخند بوسيله دو مركز واچرخندي، يكي بر روي هند و پاكستان و ديگري زبانه واچرخند شمال آفريقا احاطه شده و زبانه واچرخند سيبري نيز كاملا تا مرز خراسان شمالي عقب نشيني كرده است. در روز هشتم، هسته بيشينه بارش قدري به سمت تنگه هرمز کشيده شده، به طوري که بيشترين بارش در ايستگاه جاسک با مقدار 92.4 ميليمتر و کمترين آن در ايستگاه چابهار با 2.3 ميليمتر دريافت شده است.

 نسخه قابل چاپ