بانک مقالات جغرافیا

يکي از موضوعاتي که بيشتر شهرهاي بزرگ جهان با آن دست به گريبان هستند، حوادث طبيعي است. با توجه به ماهيت غيرمترقبه بودن غالب حوادث طبيعي و لزوم اتخاذ سريع و صحيح تصميم ها و اجراي عمليات، مباني نظري و بنيادي، دانشي را تحت عنوان مديريت بحران به وجود آورده است. براي شناخت مديريت بحران شهر و آسيب پذيري مناطق شهري در برابر بلاياي طبيعي، بررسي عامل هاي اصلي موثر در آسيب پذيري مديريت بحران شهري نياز است. هدف از اين مقاله، به کار گيري اصول مديريتي لازم براي کاهش آسيب پذيري شهرها و دستيابي به اولويت هاي عوامل موثر در مديريت بحران شهري در سازمان هاي مرتبط با بحران شهر اصفهان، از لحاظ شاخص هاي مورد بررسي است. روش پژوهش توصيفي و تحليلي است، که از مدل هاي کمي استفاده شده است. براي اولويت بندي عوامل موثر در مديريت بحران شهر اصفهان 34 متغير در 6 عامل اصلي در 20 سازمان مرتبط با بحران بلاياي طبيعي شهر با استفاده از تحليل عاملي مورد بررسي قرار گرفت. نتيجه حاصل از بررسي انجام شده، نشان مي دهد که اولين عامل وجود نظام ذخيره سازي براي مديريت پشتيباني امداد و نجات است که شامل 7 متغير است. همچنين همبستگي هماهنگي بين سازمان هاي درگير در بحران بر اساس آزمون کروسکال-واليس (آزمون H)، نيز نشان مي دهد sig (سطح معناداري) در همه متغير ها کمتر از 0.05 و از آنجا که اين رقم کوچکتر از آلفاي مورد نظر (0.05) است، بنابراين، فرض ₀H رد و کافي نبودن ساختار تشکيلات مناسب براي هدايت عمليات امداد و نجات در سازمان هاي بررسي شده (فرضيه پژوهش) تاييد مي شود.

 نسخه قابل چاپ