بانک مقالات جغرافیا

اگر بيابان زايي را تخريب اراضي در مناطق خشک، نيمه خشک و نيمه مرطوب خشک تحت تاثير تغييرات اقليمي و فعاليت هاي انساني بدانيم. شناخت ناهنجاري هاي اقليمي موثر در تشديد شرايط بياباني که موجب فاصله گرفتن شرايط اقليمي در محدوده زماني و مکاني خاص از شرايط نرمال دراز مدت مي شود به عنوان عامل اصلي يا زمينه ساز تشديد فعاليت هاي انساني امري ضروري است. به اين منظور و با استفاده از دو عنصر اصلي تشکيل دهنده ساختار اقليم (دما و بارش) در منطقه خضرآباد و با استفاده از آمار بلند مدت ايستگاه سينوپتيک يزد از سال 1956 تا 2005 تغييرات بارش، تعداد روزهاي باراني، دما، تعداد حداکثر و حداقل دما و خشکسالي به صورت روندي و در دو دوره 25 ساله به صورت مقايسه اي بررسي و تحليل شده است. نتايج حاصل از اين بررسي نشان داد که در 25 سال منتهي به سال 2005 همراه با کاهش بارش، تعداد روزهاي باراني افزوده شده و نقش موثر بارش با توزيع مقدار کمتري از آن در تعداد روزهاي بيشتري از سال کاسته شده است. افزايش دما و به دنبال آن ظرفيت رطوبتي جو، شرايط را براي تبخير فراهم نموده است. کاهش فاصله دماي حداکثر و حداقل نشانه هايي از گرمتر شدن منطقه و افزايش شرايط خشکي است. همچنين نتايج نشان داد که تغييرات عناصر مورد بررسي به نفع شرايط بياباني به طور مستقيم و يا فراهم نمودن زمينه تشديد اين شرايط به علت فعاليت هاي انساني از طريق فشار بر منابع آب و پوشش گياهي است.

 نسخه قابل چاپ