بانک مقالات جغرافیا

براي انجام پروژه هاي آبخيزداري و يا عمليات مربوط به شهرسازي و ايجاد خطوط حمل و نقل و ...، داشتن اطلاعات دقيق هيدرومتري لازم و ضروري است. در بسياري از مکان ها وجود اطلاعات ثبت شده ايستگاه هاي هيدرومتري و هواشناسي، محاسبه رابطه رواناب - بارش و برآورد حداکثر رواناب خروجي مسيل ها و آبراهه ها را امري ساده و معمول گردانيده است. ولي در حوضه هاي فاقد ايستگاه هاي هيدرومتري اين برآورد غالبا با مشکل مواجه مي شود، در صورتي که وجود شهرها و عبور جاده ها از روي مسيل هاي متعدد، برآورد حداکثر رواناب خروجي را ضروري مي سازد. در چنين مواردي براي نتيجه گيري بهتر از شرايط موجود، مجبور به استفاده از فرمول هاي تجربي هستيم.
در اين مقاله به بررسي سيلاب هاي حوضه صغاد (soghad) مي پردازيم که علي رغم سيلاب هاي مهيب و زيان بار، حوضه اي خشک و فاقد ايستگاه هاي هواشناسي و هيدرومتري است. در اين جا با استفاده از ايستگاه هاي اقليمي همجوار و روش تيسن، ابتدا متوسط حداکثر بارندگي 24 ساعته را برآورد کرده و با کمک فرمول هاي تجربي، مقدار رواناب ناشي از آن را محاسبه مي کنيم. در نهايت، مقايسه ابعاد مسيل در نقطه خروجي حوضه با حداکثر دبي روانابي که از بارش هاي مختلف ايجاد شده است، مشخص مي شود که حداکثر دبي رواناب چه بارش هايي از وضعيت طبيعي مسيل تبعيت نکرده و طغيان هايي را به دنبال داشته است.