بانک مقالات جغرافیا

فرسايش خاک يک فرايند پيچيده و خطر بالقوه ژئومورفولوژيکي است و مقدار آن بازتابي از نحوه مديريت زمين و شاخص توسعه يافتگي کشورها به شمار مي رود. براي نيل به مديريت درست زمين، لازم است پهنه هاي حساس به فرسايش در سطح حوضه ها شناسايي شوند سپس متناسب با توانايي ها و محدوديت هاي زمين، بهره برداري از آن صورت گيرد. مجموعه اطلاعات ورودي مورد استفاده در اين تحقيق عبارتند از: ليتولوژي، کاربري فعلي اراضي و پوشش گياهي، شيب توپوگرافي و تراکم زهکشي آبراهه ها. حوضه آبخيز بجوشن چاي به دليل داشتن شرايط ويژه فرسايشي، به عنوان منطقه مورد مطالعه در تحقيق حاضرانتخاب شده است. مطالعه ماهيت و ساختار منطق فازي و انطباق نقشه هاي خروجي از عملگرهاي فازي با واقعيت هاي فرسايشي به دست آمده از مطالعات ميداني حوضه نشان مي دهد که در پهنه بندي اراضي حساس به فرسايش، عملگر جمع جبري فازي به دليل بارز نمودن پهنه هاي با حساسيت فرسايشي بالا، از راندمان و کارايي بالاتري نسبت به عملگر ضرب فازي برخوردار است.

 نسخه قابل چاپ