بانک مقالات جغرافیا

با تغيير پارادايم توسعه از كلاسيك به نوين، توسعه پايدار و از جمله مسايل زيست محيطي تبديل به اركان اصلي توسعه شده است. در اين ميان افزايش آگاهي مردم جامعه نسبت به اهميت مسايل زيست محيطي در قالب توسعه پايدار در جهان از ضريب بالايي برخوردار شده است. به طوري كه سازمان هاي بين المللي مختلفي در اين راستا تلاش مي كنند كه از جمله آنها يونسكو مي باشد. اين سازمان با تشكيل نمايندگي هايي در كشورهاي مختلف سعي در تشويق كشورها براي تدوين راهبردهاي توسعه آموزش توسعه پايدار دارد. براي اين منظور توجه به ويژگي ها، پتانسيل ها و دانش تجربي و بومي در زمينه ملي توسعه پايدار، آموزش از اهميت بالايي برخوردار است. در اين راستا مطالعه اي، كه بخشي از پروژه اي تحت عنوان"تحليل برنامه ها و سياست هاي فرهنگي، اجتماعي و زيست محيطي ايران در برنامه چهارم با توجه به اهداف و طرح اجرايي دهه ملل متحد براي آموزش در خدمت توسعه پايدار (2005ـ 2014)" است و با حمايت هاي سازمان ملل و توسط كمسيون ملي يونسكو در ايران انجام گرفت، به تدوين راهبردهايي براي آموزش توسعه پايدار با مشاركت 60 نفر كارشناسان و استادان خبره در زمينه مسايل توسعه پايدار و محيط زيست با فن SWOT نمود تا بتوان از نتايج آن به عنوان راهبردهاي كليدي در برنامه هاي توسعه ايران استفاده كرد. يافته ها نشان مي دهد كه به منظور تقويت و توسعه آموزش حفظ محيط زيست و توسعه پايدار در كشور، راهبردهاي تهاجمي به همراه به راهبرد فرعي ديگر بايستي به صورت يك بسته راهبردي با يك زمانبندي مشخص توسط نهادهاي محلي و مردمي و با تقويت سياست ها، قوانين، رويه ها، مقررات از طرف مديران دولتي نخست با اتخاذ راهبرد تهاجمي و سپس به ترتيب بازنگري، تنوع بخشي و تدافعي مورد توجه قرار گيرد.

 نسخه قابل چاپ