بانک مقالات جغرافیا

پلاياها از عوارض شاخص مناطق بياباني ايران مي باشند. اين عارضه پست ترين بخش حوضه بسته يک پهنه بياباني را با سطوح هموار، کم شيب و پوشيده از نهشته هاي ريزدانه دربر دارد. به دليل خشکي و بعد مسافت، مطالعات کمي در اين ارتباط صورت گرفته، که از مهم ترين آنها مي توان به کارهاي کرينسلي و بروکس اشاره نمود. پلاياها در بردارنده آثار و شواهد با ارزشي از تغييرات سطح اساس (اقليمي و تکتونيک) مي باشند. براي بررسي اين شواهد، پلاياي حوض سلطان واقع در حوضه مسيله انتخاب شد؛ به اين منظور با استفاده از داده هاي ماهواره اي و GIS و بر پايه اطلاعات حاصل از بررسي منابع و مشاهدات ميداني، آثار مورفولوژيکي از قبيل انحراف رودخانه ها و مخروط افکنه ها، به روش تحليلي، تجزيه و تحليل گرديده و بين متغيرهاي موثر ارتباط برقرار گرديده است و نتايج حاصله تجزيه و تحليل شده اند. در عين حال با استفاده از تصاوير ماهواره ايIRS  سالهاي 2000، 2005 و 2007 به بررسي چگونگي جابجايي و تغيير مسير رودخانه هاي منطقه پرداخته شده، سرانجام نتايج حاصله تجزيه و تحليل شده اند. با استناد به شواهد ژئومورفولوژيکي، نتايج نشان مي دهد که محدوده مورد مطالعه در کواترنر تحت تاثير حرکات نئوتکتونيک- جابجايي گسل ها قرار گرفته، که منجر به انحراف مسير رودخانه ها و نيز تقطيع مخروط افکنه ها و پادگانه هاي آبرفتي و در نتيجه تغييرات سطح اساس در اين پلايا شده است.

 نسخه قابل چاپ