پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا
پنج شنبه 7 اردیبهشت 1391 11:13 PM
| 9 : جغرافيا تابستان 1390; 9(29):165-179. |
| تعيين درجه توسعه يافتگي و پيش بيني اولويت برنامه ريزي و توسعه نقاط شهري استان هاي ايران |
| قنبري ابوالفضل* |
| * گروه پژوهش هاي جغرافيايي، دانشگاه تبريز |
|
مقاله حاضر به رتبه بندي، تعيين سطوح توسعه و پيش بيني اولويت برنامه ريزي و توسعه نقاط شهري استان هاي ايران در سال 1385 با استفاده از 54 شاخص در بخش هاي بهداشتي و درماني، فرهنگي و آموزشي، اقتصادي، زيربنايي و مسکن، ورزشي و تلفيقي از شاخص هاي مورد مطالعه پرداخته است. روش پژوهش «توصيفي- تحليلي» است. ابتدا با استفاده از روش تحليل عاملي و شاخص ترکيبي توسعه انساني، درجه توسعه يافتگي نواحي محاسبه و رتبه هر يک از نواحي در شاخص هاي بخش هاي مورد مطالعه مشخص شد. سپس با استفاده از روش تحليل خوشه اي، نقاط شهري استان هاي ايران در سه سطح توسعه يافته، نيمه توسعه يافته و محروم طبقه بندي شده اند. در نهايت به ارايه رابطه رگرسيوني جهت پيش بيني سهم عوامل تاثيرگذار بر توسعه نواحي و اولويت بندي نواحي جهت سرمايه گذاري و تعديل نابرابري هاي ناحيه اي پرداخته شده است. نتايج حاصل از روش تحليل عاملي و شاخص ترکيبي توسعه انساني نشان مي دهد که در ميان نقاط شهري استان هاي ايران، عدم تعادل و شکاف وجود دارد و اين واگرايي ناحيه اي تا حدودي از مدل مرکز- پيرامون پيروي مي کند. بنابراين با توجه به مدل رگرسيوني، شاخص هاي اقتصادي و بهداشتي و درماني در اولويت اول به ترتيب براي نواحي محروم، نيمه توسعه يافته و توسعه يافته پيشنهاد مي شود. شاخص هاي زيربنايي و مسکن و ورزشي در اولويت دوم به ترتيب از نواحي محروم به توسعه يافته جهت کاستن از نابرابري هاي ناحيه اي توصيه مي شود. |
| كليد واژه: توسعه يافتگي، نابرابري، پيش بيني اولويت توسعه، نقاط شهري، استان هاي ايران |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
