بانک مقالات جغرافیا

براي سنجش و سطح بندي توسعه فرهنگي مناطق، شاخص هاي بسياري وجود دارد. هر يک از اين شاخص ها داراي ارزش و اهميت خاصي هستند که با توجه به نوع هدف و روش مطالعه مورد استفاده قرار مي گيرند. پژوهش حاضر با استفاده از 18 شاخص فرهنگي به دنبال سنجش سطح توسعه يافتگي فرهنگي استان هاي ايران و تعيين سطوح برخورداري آنها است. روش تحقيق به صورت توصيفي و تحليلي است. براي تحليل داده ها از مدل تحليل عاملي و خوشه اي استفاده شده است. نتايج نشان مي دهد که بين استان هاي ايران از نظر سطح توسعه فرهنگي اختلافات زيادي وجود دارد، به طوري که استان تهران از نظر شاخص هاي مدنظر خود را جدا از ساير استان ها به صورت خيلي برخوردار مطرح کرده است. استان هاي اصفهان، فارس، مازندران ، سمنان و يزد توسعه يافته (برخوردار) به شمار مي آيند. ساير استان ها از نظر برخورداري از شاخص هاي فرهنگي مدنظر در وضعيت مطلوبي نيستند و فاصله خيلي زيادي با استان هاي توسعه يافته دارند. استان سيستان و بلوچستان نيز به عنوان محرومترين استان ايران محسوب مي شود که از نظر برخورداري از شاخص هاي مدنظر در وضعيت بسيار نامناسبي قرار دارد.

 نسخه قابل چاپ