بانک مقالات جغرافیا

عدم توجه به نظام شهري و نحوه پراکنش مراکز و کانون هاي شهري در پهنه سرزمين از يک سو و رشد شتابان شهرنشيني از سوي ديگر به گسيختگي و عدم انسجام در ساختار فضايي منجر خواهد شد. در چنين شرايطي بسياري از سياست هاي توسعه در سطح ملي و منطقه اي کارآمدي خود را از دست داده و نتايج مورد انتظار را به همراه نخواهند داشت. در اين مقاله به بررسي و تجزيه و تحليل نظام شهري استان آذربايجان شرقي با استفاده از مدل ها و تکنيک هاي رايج در زمينه نظام هاي شهري مانند تاکسونومي عددي، قانون رتبه- اندازه، مدل حد اختلاف طبقه اي، ضريب آنتروپي و شاخص هاي نخست شهري پرداخته شد. روش تحقيق به صورت توصيفي- تحليلي بوده است. ابتدا داده هاي آماري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته و سپس نتايج تحقيق با نرم افزارهاي GIS، SAS،Excel ترسيم شده است. نتايج اين پژوهش نشان داد که توزيع فضايي شهرها و جمعيت شهري در سطح استان آذربايجان شرقي نامتوازن است. شهر تبريز با داشتن عملکردهاي متنوع و گسترده و حوزه عملکردي قوي همواره از موقعيت ممتاز ملي و منطقه اي برخوردار بوده و با جذب جمعيت نواحي اطراف به صورت يک شهر مسلط موجب ناموزني نظام شهري استان شده است.

 نسخه قابل چاپ