بانک مقالات جغرافیا

يکي از پيامدهاي بنيادي ناپايداري نظام منطقه اي در فضاي سرزميني، پديده حاشيه نشيني و اسکان غيررسمي است. نتايج مطالعات اخير در سازمان فضايي نظام سکونتگاه هاي روستايي در فضاهاي محلي و منطقه اي حاکي از آنست که ناپايداري سکونتگاه هاي روستايي از يک سو و موج فزاينده و افسارگسيخته گسترش فضاهاي شهري از سوي ديگر پديده حاشيه نشيني و اسکان غيررسمي را تشديد مي نمايد. در اين مقاله تلاش آنست که با روش پژوهش توصيفي- تحليلي با امکان بهره گيري از ابزار تحليل فضايي تاثيرات ناپايداري سکونتگاه هاي روستايي بر گسترش حاشيه نشيني را در استان خراسان رضوي مورد بررسي قرار دهد. در اين پژوهش با تعيين مقياس فاصله استاندارد پنج کيلومتري در پيرامون فضاهاي شهري تحولات نظام فضايي سکونتگاه هاي روستايي نشان مي دهد، الگوي سکونتگاهي خوشه اي به همراه افزايش جمعيت در طي يک دوره سي ساله گرايش جهت نظام سکونتگاهي به سمت انتقال جمعيت از نواحي حاشيه اي استان به شمال شرق ظرفيت بالقوه کانون هاي حاشيه نشيني را در شهرهاي استان تقويت مي نمايد. پايداري سازمان فضايي نظام سکونتگاهي و به طبع آن ساماندهي حاشيه نشيني و اسکان غيررسمي در استان خراسان رضوي در پي ايفاي نقش عملکردي و ارتقا کيفي کالبدي سکونتگاه هاي روستايي ويژه در حريم سکونتگاه هاي شهري است. در غير اينصورت شاهد فروپاشي سکونتگاه هاي کوچک اندام روستايي در پيرامون سکونتگاه هاي شهري و پديده اسکان غيررسمي خواهيم بود که اثرات آن ناپايداري نظام منطقه اي را بوجود مي آورد.

 نسخه قابل چاپ