بانک مقالات جغرافیا

نظام شهري از ديدگاه فضايي به معناي نحوه استقرار و توزيع جمعيت شهرها است و از لحاظ اقتصادي، نظام حمل و نقل و ارتباطات بين شهرها، عملکردهاي پايه اي آنها را معنا مي دهد. لذا شناخت چگونگي نظام شهري و تغييرات آن در يک منطقه مي تواند در حل بسياري از مسايل موثر است.
در اين پژوهش با استفاده از مطالعات اسنادي و مدل هاي متعدد، به بررسي وضعيت تمرکز شهري استان هرمزگان در ارتباط با آسيب پذيري ناشي از زلزله پرداخته شده است و چگونگي تاثير اين تمرکز بر افزايش آسيب پذيري شهرهاي استان در مقابل خطر زلزله را بررسي مي کند. نتايج اين بررسي به صورت زير است:
1. بر اساس داده هاي تاريخي، داده هاي لرزه خيزي و وجود گسل ها متعدد، احتمال خطر زلزله در استان هرمزگان، بسيار زياد است.
2. شاخص تمرکز شهري در استان هرمزگان در سال هاي 1385- 1345 به سمت عدم تعادل حرکت کرده. عمده جمعيت در شهر بندرعباس (نخست شهر)، تمرکز يافته است، بنابراين تعيين ضريب آسيب پذيري شهر بندرعباس مي تواند عاملي در کاهش تلفات جاني و مالي احتمالي باشد.
?.در دوره مورد مطالعه، روند تراکم و تمرکز جمعيت، بدون توجه به خطر بسيار زياد زلزله در استان، يک روند افزايشي است.