بانک مقالات جغرافیا

حوضه آبريز کارده با مساحتي معادل 611 کيلومترمربع در شمال شرقي ايران واقع شده است. سازندهاي زمين شناسي اين منطقه، متعلق به دوران دوم زمين شناسي بوده و سنگ آهک هاي مزدوران بخش عمده منطقه را پوشش مي دهد. نتايج حاصل از بررسي هاي انجام شده درباره هيدروکليماتولوژي منطقه نشان مي دهد که اقليم منطقه نيمه خشک و سرد بوده و رژيم بارش آن مديترانه اي است. ژئومورفولوژي آن جوان و توپوگرافي آن رابطه مستقيم با ساختارهاي زمين شناسي دارد يعني طاقديس ها ارتفاعات و ناوديس ها دشت هاي ميان کوهي را مي سازند. ليتولوژي سازند همراه با عملکرد فرآيندهاي تکتونيکي که منجر به انحلال و ايجاد درزه و شکاف در سنگ ها شده است، شرايط لازم را جهت تشکيل اشکال نه چندان تکامل يافته کارستي فراهم کرده است. مهمترين اشکال کارستي منطقه عبارتند از کارن، شکاف هاي انحلالي، حفرات انحلالي، غارها و گالري هاي کوچک که در امتداد درزه و شکاف ها و گسل ها گسترش يافته اند و بيانگر ارتباط بين اين اشکال و ساختارهاي تکتونيکي منطقه هستند. در اين تحقيق به منظور پي بردن به ارتباط بين تکتونيک و کارستزايي، اقدام به اندازه گيري شيب و امتداد درزه ها و گسل ها در 4 ايستگاه شده است. نتايج بدست آمده از بررسي هاي صحرايي و مقايسه آنها با اطلاعات موجود در اسناد سنجش از دور نشان مي دهد که جهت غالب درزه ها در منطقه با جهت گسل ها انطباق دارد. همچنين مشخص شده است که اشکال کارستي بيشتر در امتداد همين درزه ها بوجود آمده است. از طرف ديگر قسمت اعظم دره رودخانه کارده با ساختار زمين شناسي منطقه يعني گسل ها و چين ها نيز همخواني دارد. بنابراين تکتونيک نقش موثري در ايجاد اشکال کارستي منطقه مورد مطالعه داشته است.

 نسخه قابل چاپ