بانک مقالات جغرافیا

اين مقاله سعي دارد ضمن مطالعه روند دماي چند دهه اخير در ايران به ارتباط اين روند با افزايش گاز Co2 جو بپردازد. به همين منظور ابتدا ايستگاه هايي كه داراي آمار بلند مدت (از سال 1958، به علت اينكه داده هاي Co2 از اين سال در دسترس هستند) بودند انتخاب گرديده و در مرحله بعد از بين آنها، ايستگاه هايي که بيش از دو سال پي در پي فاقد آمار (به علت حساسيت مطالعه تغيير اقليم) بودند از تحليل كنار گذاشته شده اند، در نهايت تمام بررسي ها بر روي 12 ايستگاه انجام گرفته است. در اين پژوهش براي تعيين صحت داده ها از آزمون خود همبستگي مرتبه اول و ران تست استفاده شده است. از آزمون ناپارامتريك من كندال جهت تعيين ميزان، جهت و معني داري روند استفاده گرديده. طبق نتايج پژوهش در اكثر ايستگاه هاي موردمطالعه (ايستگاه هاي سينوپتيك) روند افزايشي دما با شدت هاي مختلف مشاهده شده، به طوري که ايستگاه هاي آبادان و شاهرود بدون روند، ايستگاه هاي اصفهان، تبريز، كرمان از روند مثبت با شدتي ضعيف، ايستگاه هاي بابلسر و زنجان از روند مثبت با شدت متوسط، ايستگاه هاي يزد، كرمانشاه، مشهد از روند مثبت با شدت نسبتا بالا، ايستگاه هاي تهران و بوشهر از روند مثبت با شدت بالا و ايستگاه انزلي از روند منفي با شدت متوسط برخوردار بوده اند. و با توجه به اينكه ميزان Co2 جو در اين مدت روندي افزايشي داشته است به نظر مي رسد روندهاي مشاهده شده در ايستگاهاي مذکور نيز از افزايش Co2 متاثر گرديده است.

 نسخه قابل چاپ