بانک مقالات جغرافیا

ارزيابي عملکرد شهرهاي جديد در ايران چه از نوع شهرهاي جديد بدون برنامه ريزي از قبل (مانند تبديل نقاط روستايي به شهر) و چه از نوع احداث شهرهاي جديد، جهت روشن سازي ميزان موفقيت و شکست اين گونه شهرها از اهميت بالايي برخوردار مي باشد. نتايج ارزيابي از طريق مقايسه و تحليل اهداف مشخص شده و ميزان دستيابي شهرهاي جديد به آن اهداف از طريق رويکردي نظري و قضاوت کارکردي حاکي از عدم موفقيت اين گونه شهرها با توجه به اهداف تعيين شده براي آنها بوده است. اگرچه نبايد برخي موفقيت ها را ناديده گرفت. به دنبال چنين نتيجه اي کلي و با توجه به تحليل ماهيت روابط شهر و روستا و همچنين شيوه و کيفيت نظام ارزش افزوده حاکم بر روابط شهر و روستا در ايران، «نگرش منطقه اي» به شهرهاي جديد مي تواند پايه اي جهت افزايش موفقيت اين گونه شهرها در نظرگرفته شود که در آن اهداف هر دو نوع شهر جديد با هم گره خورده و قابليت ها و توان هاي منطقه اي به عنوان بستر توسعه و موفقيت شهرهاي جديد جهت رسيدن به انتظام فضايي و توسعه جغرافيايي مي انجامد. به بيان ديگر سياست هاي رايج در احداث شهرهاي جديد به دليل فقدان ديدگاه فضايي و منطقه اي همراه با شکست بوده است از اين رو در اين مطالعه نگرش منطقه اي به عنوان يک روش شناسي کارآمد در تحليل و ارزيابي عملکرد شهرهاي جديد در ايران پيشنهاد مي شود.

 نسخه قابل چاپ