بانک مقالات جغرافیا

سرمايه گذاري در زيرساخت هاي صنعتي شدن و راهبردهاي رشد و توسعه اقتصادي نواحي نقش موثري دارد. زيرساخت هاي عمومي در سرمايه گذاري در هزينه هاي بالاسري اقتصادي و اجتماعي متعين است. ايران به عنوان يكي از كشورهاي در حال توسعه از روند توسعه صنعتي يکساني در سطوح استاني برخوردار نمي باشد. عمده ترين دليل اين ناهمگوني را بايد در عدم دسترسي به زيرساخت هاي صنعتي جستجو نمود. اين مقاله سعي بر رتبه بندي استان هاي كشور بر اساس متغيرهاي گوناگون صنعتي و بررسي رابطه ميان درجه صنعتي بودن استان ها و ميزان دسترسي آنها به زيرساخت هاي عمومي دارد. در اين مقاله از روش هاي تاكسونومي، تكنيك خوشه اي و روابط همبستگي جهت تجزيه و تحليل يافته استفاده شده است. بر اساس يافته هاي اين تحقيق تهران به لحاظ شاخص هاي گوناگون صنعتي در اولين خوشه قرار دارد. در مراتب بعدي استان هاي اصفهان و خوزستان هريك به تفكيك جاي دارند. استان هاي مركزي، آذربايجان شرقي و خراسان چهارمين گروه را تشكيل مي دهند. مابقي استان هاي كشور در گروه آخر قرار دارند. تجزيه و تحليل روابط همبستگي مويد وجود رابطه مثبت و معني داري ميان ارزش و وزن صنعتي استان ها و دسترسي آنها به زيرساخت هاي عمومي مي باشد.