بانک مقالات جغرافیا

سيل يکي از مخاطرات محيطي است که هر ساله خسارات فراواني به بار مي آورد. از آنجا که اغلب ويژگي هاي محيطي را مي توان در ارتباط با الگوهاي گردشي تبيين کرد، بررسي و تعيين الگوهاي سينوپتيکي مولد سيلاب هاي مخرب و فراگير اهميت و ضرورت خاصي مي يابد.
در اين مطالعه، پس از تعيين آستانه سيلاب هاي مخرب و فراگير، داده هاي ارتفاعي تراز 500 هکتوپاسکال براي 44 طوفان مولد سيل در حوضه آبريز درياچه اروميه (22 ايستگاه) (171 روز سيلابي) طي دوره (1384-1370) با استفاده از روش تحليل عاملي و تکنيک خوشه بندي سلسله مراتبي وارد در محيط نرم افزار آماري SPSS تجزيه و تحليل شد. و نهايتا هفت الگوي سينوپتيکي حاکم بر سيلاب هاي مخرب و فراگير سطح حوضه آبريز مزبور شناسايي و طبقه بندي شد.
نتايج تحقيق نشان مي دهد که، به هنگام وقوع سيلاب هاي مذکور محور تراف به سمت عرض هاي جغرافيايي پايين عميق تر شده و موقعيت حوضه آبريز درياچه اروميه نسبت به اغتشاشات سطح بالا ‌به گونه اي بوده كه، يا در زير منطقه واگرايي بالايي جلو تراف هاي موج كوتاه بادهاي غربي قرار گرفته، يا در زير قسمت جلوي سيستم سينوپتيكي سردچال بالايي واقع شده و يا اينكه در زير قسمت جلوي بادهاي غربي مسير جنوبي سيستم مانع قرار گرفته است. در اين بين، الگوي سينوپتيكي تراف موج كوتاه بادهاي غربي مولد 67.3% از كل سيلاب ها مي باشد.

 نسخه قابل چاپ