بانک مقالات جغرافیا

با توجه به انقلاب عظيمي كه طي دهه هاي 60-1950 در علم جغرافيا بوجود آمد، اين علم به مبدا تازه اي كشانده شد كه با گذشته آن تفاوت هاي زيادي داشت. اين انقلاب شامل انقلاب كمي و آماري و رياضي بود كه به دنبال آن تكنيك ها و مدل هاي مختلفي براي بررسي فضاي جغرافيايي و عناصر آن وارد حوزه جغرافيا و رشته هاي مربوطه گرديد.
بي ترديد بكارگيري مدل ها و تكنيك هاي كمي و رياضي در پژوهش هاي جغرافيايي بخصوص در بررسي هاي شهري و منطقه اي مي تواند در تثبيت جايگاه اين رشته در بين رشته هاي ديگر و همچنين تحليل و نتيجه گيري درست از وضعيت موجود و به دنبال آن برنامه ريزي و مديريت براي آينده سرزمين بسيار موثر باشد.
شهرها مهم ترين پديده هاي انسان ساخت موجود در پهنه سرزمين هستند که نقش عمده اي در توسعه و يا عدم توسعه مناطق و نواحي دارند. به همين دليل يكي از حوزه هايي كه در آن از روش ها و مدل هاي كمي استفاده مي شود، حوزه تحليل نظام شهري و ساختار سلسله مراتبي شهرها مي باشد. تحقيق حاضر بر اساس روش و رويكرد تحليلي- توصيفي و بر پايه اطلاعات كتابخانه اي و داده هاي آماري سه دوره سرشماري 1345، 1365، 1385 و با استفاده از مدل هاي تحليل فضايي به تحليل شبكه شهري استان اردبيل پرداخته است.
نتايج اين بررسي نشان مي دهد كه به همراه تغييرات اجتماعي? اقتصادي و سياسي در استان اردبيل طي دهه هاي گذشته نظام سكونتگاهي استان اردبيل و سلسله مراتب شهري آن نيز دچار تغيير و تحول گرديده است. همچنين با توجه به مدل هاي استفاده شده مي توان عنوان كرد كه با وجود تسلط نخست شهري در نظام سلسله مراتب شهري استان اردبيل? در كل اين نظام بسوي عدم تمركز و تعادل در حركت است و به مرور زمان از ميزان تمركزگرايي در استان كاسته شده است.

 نسخه قابل چاپ