بانک مقالات جغرافیا

هدف از اين تحقيق بررسي سطوح رخداد وارونگي دما و تاثير آن بر روي آلودگي هواي شهر تهران است. بدين منظور ابتدا براي 5 ايستگاه انتخابي سطح شهر تهران، طي سالهاي 1383 تا 1387، 100 روز از روزهايي که ايستگاه ها بيشترين ميزان آلودگي را داشته اند انتخاب گرديد و وضعيت وارونگي در سطوح 900 تا 300 هکتوپاسکال در روزهاي آلوده با استفاده از نمودارهاي Skew-T و نقشه هاي فشار سطح زمين، 500 هکتوپاسکال و امگاي سطح 850 هکتوپاسکال مورد بررسي قرار گرفت. نتايج بدست آمده نشان داد که بين 73 تا 85.5 درصد ميزان آلودگي در ايستگاه هاي سطح شهر تهران ناشي از وارونگي دما بوده است. از طرفي ديگر نتايج نشان داد وارونگي هاي دمايي شهر تهران متاثر از سامانه هاي فشار و تشعشع زياد سطح زمين است. از نظر ميزان CO، PM₁₀ و SO₂ ايستگاه آزادي آلوده ترين ايستگاه بوده اند. از نظر NO₂ ايستگاه شهر ري آلوده ترين و از نظر ميزان غلظت O₃ ايستگاه شهرري آلوده ترين ايستگاه بوده است. با اينکه جهت باد غالب تهران از غرب به شرق است اما در آلودگي هاي ناشي از وارونگي، به دليل سرعت کم جريان هوا، باد تاثير زيادي در پالايش هوا ندارد. همچنين از نظر توزيع فضايي آلودگي، در مرکز و غرب از شرق بيشتر است. بعلاوه از شمال به جنوب تهران، بر ميزان غلظت آلاينده هاي NO₂ و O₃ افزوده مي گردد و از ميزان غلظت آلاينده هاي CO، PM₁₀ و SO₂ کاسته مي شود.

 نسخه قابل چاپ