بانک مقالات جغرافیا

روانگرايي پديده اي است که در خاک هاي منفصل ماسه اي تا سيلتي ايجاد مي شود. با اعمال بارهاي لرزه ناشي از زمين لرزه بر توده هاي اشباع مستعد روانگرايي، تمايل اين خاک ها به کاهش حجم و عدم امکان خروج سريع آب از آنها، افزايش فشار آب منفذي و به دنبال آن کاهش تنش موثر و مقاومت برشي خاک را باعث مي شود. با ادامه اين روند، به تدريج خاک رفتاري سيال مانند پيدا کرده و در اصطلاح روانگونه مي شود. روانگرايي در حين زمين لرزه مي تواند باعث ايجاد تغيرات ژئومورفولوژيکي در سطح زمين و وارد آمدن خساراتي به تاسيسات انساني شود. شناسايي مناطق مستعد روانگرايي مي تواند به شکل پهنه بندي انجام گرفته و تا حدود زيادي از ميزان خسارات ناشي از وقوع روانگرايي در زمان رخداد زمين لرزه بکاهد. در اين تحقيق با استفاده از داده هاي سنجش از دوري ماهواره اي نقشه پهنه بندي خطر روانگرايي خاک در دشت سيلاخور از طريق روي هم گذاري لايه هاي رقومي شده ويژگيهاي لرز زمين ساخت، عمق آب زيرزميني و ويژگيهاي زمين شناسي و ژئومورفولوژي در محيط نرم افزاري در 7 کلاس ترسيم شد. بر اساس نقشه پهنه بندي خطر روانگرايي، 7 درصد از مساحت محدوده مورد مطالعه در منطقه خطر روانگرايي کلاس شش، 21 درصد در محدوده خطر کلاس پنج، 5 درصد در محدوده خطر کلاس چهار، 4 درصد در محدوده خطر کلاس سه، 5 درصد در محدوده کلاس خطر دو، 30 درصد در محدوده خطر کلاس يک، و 28 درصد باقي مانده محدوده در منطق خطر کلاس صفر قرار مي گيرد.

 نسخه قابل چاپ