بانک مقالات جغرافیا

حومه نشینی و گسترش حومه ای شهرها، بنیادی ترین بخش شهرها در سده بیستم است. گسترش حومه ای، تا اندازه ای ناشی از فرایند کانونی نبودن (عدم تمرکز) است که با پیدایش خودرو در پایان دهه 1880 آغاز شده است؛ هر چند الگوی گسترش در مراحل گوناگون گسترش شهرها، در پی عاملهای گوناگون، شکلهای گوناگون به خود گرفته است. 

ریخت و ساختار شهرها، ناشی از عاملهای بی شمار اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و جمعیتی است. هیرش در سال 1973، در مقاله خود با نام «عصر ما در شهرهای چند هسته ای» می نویسد: «تغییرهایی در الگوی گسترش حومه ای پدید آمده است که دستاورد آن، ما در شهرهای چند هسته ای خواهد بود.» هم اکنون پس از گذشت بیش از 20 سال، این الگو، در بسیاری از بخشهای ما در شهر دیده می شود.

نخستین بخش این مقاله، پدیده حومه نشینی و الگوهای کانونی نبودن (عدم تمرکز) را بررسی می کند. دیدگاههایی واکاوی خواهند شد که گمان می شود پیش بینی کننده درخوری برای ریخت گسترش شهرها بوده اند. در بخش آینده، عاملهایی بررسی می شوند که پیدایش الگوهای نوین گسترش شهرها را به دنبال داشته اند و نظریه های پیش بینی کننده ریختهای نوین الگوهای حومه نشینی، مورد بحث قرار خواهند گرفت.

 نسخه قابل چاپ