بانک مقالات جغرافیا

دامداري اقتصاد عمده عشاير و اقتصاد درجه دوم غالب روستاهاي ايران است و لذا پس از کشاورزي بيشترين حجم و انواع ياريگري و مشارکت در پيرامون آن شکل گرفته و نهادينه شده است که در اينجا تنها به شرح متداولترين ياريگريها در زمينه چراي دامها مي پردازيم.
در ايران هنگامي که نام گله و چوپان به ميان مي آيد، بلافاصله گله گوسفند و شبان به ذهن متبادر مي شود. اين مقاله نشان مي دهد که تعداد گله ها بيش از آن است که در نظر اول به چشم مي آيد و هر چه دامداري در مناطقي از ايران عمده تر مي شود. تخصص و تقسيم کار بيشتري در اين زمينه به وقوع مي پيوندد. اين مساله درباره چوپانان نيز صادق است. پس از اشاره به انواع گله و شبان به ياريگريهاي مربوط به سه شيوه چرانيدن دامها، استخدام کارگزاران گله «گي گله» (چراي نوبتي دامها) و شيوه ترکيبي اين دو پرداخته شده است.

 نسخه قابل چاپ