بانک مقالات جغرافیا

اصولا افزايش طبيعي جمعيت و در واقع رشد عرضه نيروي کار درنواحي روستايي بيشتر از نواحي شهري است؛ اين امر باعث شده که بهره دهي روستايي کاهش يابد و تفاوت درآمدهاي روستايي و شهري بيش از پيش معنا دارشود و در نتيجه برشتاب مهاجرت به شهرها افزوده گردد.
در سيستان و بلوچستان عواملي از قبيل رکود اقتصادي در روستاها، بيکاري تعداد زيادي از نيروي مازاد بخش کشاورزي، عدم گسترش مناسب زير ساختهاي خدماني در روستاها، خشکسالي و سيلابهاي پي در پي درمنطقه از يک سو و وجود زمينه هاي اشتغال و درآمد نسبي بهتر در شهرها، امکان اشتغال و فعاليت در آن سوي مرز (پاکستان و کشورهاي حاشيه خليج فارس) و غيره بر شدت مهاجرتهاي روستايي در دهه هاي اخير دامن زده است؛ چنان که از سال 1345 تاکنون بيش از 000/600 نفر فقط از سيستان به خارج از منطقه مهاجرت کرده اند. اين روند پيامدهاي متعددي بر مبدا و مقصد مهاجرت در پي داشته است؛ که از آن جمله مي توان به خالي شدن بسياري از روستاها از سکنه، به انفعال کشيده شدن جمعيت باقيمانده در روستاها، گسترش حاشيه نشيني شهري، دامن زدن به ناهنجاريهاي اجتماعي و اخلاقي در شهرها، عدم پوياي اقتصاد ملي و منطقه اي و در مجموع عدم توسعه شهري و روستايي مناسب در منطقه، اشاره نمود.
بمنظور تعديل روند مهاجرتهاي روستايي در اين استان بايستي به نکات زير توجه کرد؛
1- ضرورت کاهش عدم تعادل فرصت هاي اشتغال در شهر و روستا
2- تامين نيازهاي اساسي و خدمات زير بنايي در نواحي روستايي
3- توسعه و توجه بيش از پيش به بخش کشاورزي در منطقه
4- گسترش صنايع کوچک، کاربر و صنايع جنبي فعاليتهاي کشاورزي در استان
5- تامين سرمايه و جهت دهي سرمايه هاي کوچک در بخش توليد و توسعه روستايي

 نسخه قابل چاپ