بانک مقالات جغرافیا

پس از رنسانس در اروپا، روش علوم طبيعي دستخوش تحولي عميق شد. تجربه گرايي Empiricism و اثبات گرايي Positivism شاخصه اصلي علوم طبيعي شد. کشفيات پي درپي و موفقيت هاي بزرگ علوم طبيعي اين تلقي را به وجود آورد که تجربه و عينيت Objectivity تنها ابزار قابل قبول در هر نوع فعاليت علمي است. يکي از اين فعاليت هاي علمي، علوم انساني و اجتماعي بود که براي کسب اعتبار ناچار به پذيرش تام تجربه و عينيت شد. غافل از اين که موضوع Subject در علوم طبيعي با موضوع در علوم انساني تفاوت جوهري Substantial دارد. موضوع در علوم طبيعي، ماده لاشعور است ولي موضوع در علوم انساني، انسان با همه خصيصه هاي رواني، تاريخي و اجتماعي اوست. بنابراين براي بررسي انسان نبايد از موضع دانشمند علوم طبيعي حرکت کرد؛ بلکه بايد شناسا بتواند خود را به جاي شناخته قرار دهد و تماميت وجود او را درک کند. اين روش همان هرمنوتيک است که بايد از حوزه تفسير متون به حوزه کلي زندگي انسان کشانده شود.

 نسخه قابل چاپ