بانک مقالات جغرافیا

راه هاي ميان نيشابور و توس از ديرباز، همچون شريان هاي حياتي، يکي از عوامل مهم پويايي و حرکت جوامع اين مناطق به سوي پيشرفت و توسعه فرهنگي و تمدني بوده است. اين امر به گونه اي محسوس در آثار و بقاياي زيستگاه هاي باستاني بر جاي مانده از اقوام اسکن قابل بررسي و مشاهده است.
در مقاله حاضر، با بهره گيري از روش هاي پژوهشي باستان شناسي، دو مسير عمده جلگه اي که قسمتي از شاهراه بزرگ خراسان موسوم به جاده ابريشم بوده و دو مسير کوهستاني، يعني راه هاي ميان بر و چاپاري اين دو منطقه بررسي و ضمن آن برخي از مکان هايي که به نوعي با آنها مرتبط بوده، ارايه شده اند.