بانک مقالات جغرافیا

فلات ايران در طول دوران چهارم زمين شناسي (دو ميليون سال اخير) به دليل قرار گرفتن در بين و نواحي آب و هوايي مختلف از قبيل: بيابان هاي تحت کنترل پرفشار جنب حاره (عربستان)، ناحيه تحت تسلط بادهاي موسمي (هند و پاکستان)، و ناحيه شرق مديترانه با بارش هاي زمستاني، داراي شرايط خاصي است که تفسير آثار و شواهد ناشي از آن، پيچيدگي هايي دارد. اين پيچيدگي ها وقتي بيشتر مي شود که اثر توده هواي پرفشار سيبري از يک سو، و ويژگي هاي توپوگرافيک و هيدورلوژيک محلي نيز به آن اضافه گردد.
کويرها و درياچه هاي فلات ايران که با توجه به ساختمان زمين شناسي و تکتونيک و يا به علت پيدايش چاله هاي ناشي از عملکرد فزايندهاي ژئومورفولوژيک (فرسايش آبي و بادي و حرکات دامنه اي) تکوين يافته اند، دربردارنده آثار و شواهدي از تغييرات اقليمي مي باشند. اين شواهد از پست ترين قسمت اين چاله ها تا بلندترين نواحي آنها ممکن است مشاهده شوند. در مطالعه شرايط کواترنر ايران از داده ها و اطلاعاتي کمک گرفته شده است که تفسير آنها بدون توجه به ويژگي هاي اين اطلاعات و موقعيت هاي خاص هر يک از اين درياچه ها مي تواند موجب رسيدن به نتايجي گردد که نتوان اين نتايج را به ساير نقاط ايران تعميم داد. هدف از اين مقاله گردآوري خلاصه اي از يافته هاي نسبتا جديد در مورد درياچه هاي ايران از ديدگاه شرايط کواترنر و تشريح نقاط قوت و ضعف تفسيرهاي موجود و در نهايت معرفي نظريه اي تازه در اين زمينه مي باشد.