بانک مقالات جغرافیا

به منظور تعيين اثر رژيم هاي مختلف آبياري بر مقدار محصول و اجزاي عملکرد زيره سبز، آزمايشي در قالب طرح بلوک هاي كامل تصادفي در سه تکرار و ? تيمار در سال هاي ??-???? و ??-???? در دانشگاه فردوسي مشهد انجام شد. تيمارهاي اعمال شده عبارت بودند از:- يک T₁ ديم (بدون آبياري)، T₂ - يک آبياري در زمان گلدهي، T₃ - يک آبياري در زمان دانه دهي، T₄ يک آبياري در زمان گلدهي و يک آبياري در زمان دانه دهي، T₅ سه آبياري در زمان هاي پس از سبز شدن، گلدهي و دانه دهي، T₆ آبياري کامل.

تيمارهاي آبياري مطابق با عرف محلي در نقاط مستعد کشت زيره خراسان انتخاب شده اند. در طول دوره رشد تيمار ديم 190 ميلي متر و تيمار آبياري کامل 350 ميلي متر آب دريافت داشته است. بر پايه نتايج آزمايش گرچه با کاهش تعداد آبياري در تيمارهاي مختلف مقدار پتانسيل آب گياه نيز کاهش يافت و در تيمار ديم به مقدار 30- بار رسيد (در مقايسه با 15- بار در تيمار آبياري کامل)، ولي آثار پژمردگي در بوته هاي هيچ کدام از تيمارها ظاهر نشد، که نشان دهنده مقاومت اين گياه به خشکي مي باشد. بين عملکرد دانه، تعداد چتر در بوته و تعداد دانه در چتر، بين تيمارهاي مختلف در سطح 5 درصد اختلاف معني داري مشاهده نشد؛ اما تيمار آبياري کامل کمترين وزن هزار دانه، کمترين شاخص برداشت و بيشترين مقدار بيوماس (ذي توده) کل را داشت. تفاوت بين وزن هزار دانه در تيمار T₁، شاخص برداشت درتيمارهاي  T₃و  T₄و T₅ و بيوماس کل در تيمار T₄, T₃, T₂, T₁ با تيمار T₆ در سطح 5 درصد معني دار بود. به طور کلي نتايج آزمايش نشان داد که در سال هايي که بارندگي در حد عادي است و تا حد 160 ميلي متر بارندگي در طول دوره رشد وجود دارد، نيازي به آبياري زيره در مشهد وجود ندارد.

 نسخه قابل چاپ