بانک مقالات جغرافیا

زندگي كوچندگي در ايران سابقه اي كهن دارد، اما در مقايسه با جوامع يكجانشين (شهري، روستايي) در برخورد با تحولات اجتماعي، اقتصادي و فن آوري دگرگون شده است؛ به طوري كه جمعيت كل كوچندگان عشاير از حدود 20 تا 25% در آغاز سده اخير، به كمتر از 3% در دهه كنوني رسيده است. با توجه به نقش عشاير كوچنده در اقتصاد ملي، چنين روندي نگران كننده است. اين فروپاشي علل مختلفي دارد كه بخشي از آن ناشي از محدوديتهايي است كه در عرصه مراتع به وقوع مي پيوندد. اين پژوهش، به طور موردي تنگناهاي محيطي و تحديدهاي انساني را در قلمرو ايلي عشاير كوچنده سيستاني به جنوب خراسان، مورد بررسي قرار مي دهد.