بانک مقالات جغرافیا

برآورد ميزان تبخير- تعرق از پارامترهاي بسيار مهم در برنامه ريزي هاي توسعه آبياري مي باشد. با توجه به اين که روشهاي گوناگوني براي اين منظور توصيه شده است، انتخاب روش مناسب يكي از معضلات تصميم گيري در اين مورد مي باشد. در اين تحقيق از داده هاي لايسيمتر وزني الکترونيکي جهاد دانشگاهي کرمان استفاده شده است و روشهاي مختلف تجربي مقايسه شده اند. دستگاه لايسيمتر قادر است در دوره هاي زماني کوتاه (حداقل 5 دقيقه) مقدار تبخير- تعرق و پارامترهاي هواشناسي را اندازه گيري و ثبت نمايد. علاوه بر آن با استفاده از اطلاعات جمع آوري شده توسط لايسيمتر و داده هاي هواشناسي اندازه گيري شده در ايستگاه جهاد دانشگاهي (به عنوان ايستگاه مرجع) و ايستگاه هواشناسي فرودگاه کرمان (به عنوان يک ايستگاه غيرمرجع)، روشهاي مختلف برآورد تبخير- تعرق گياه مرجع چمن مورد واسنجي قرار گرفت. مقايسه تبخير- تعرق اندازه گيري شده از لايسيمتر وزني و برآورد شده با روشهاي مختلف، نشان داد که در ايستگاه مرجع روشهاي پنمن- مونتيث، پنمن فائو اصلاح شده داراي بهترين برآورد و روش جنسن- هيز داراي کمترين دقت بود. در ايستگاه غيرمرجع به ترتيب روشهاي پريستلي- تايلور، پنمن 1948 بلاني- کريدل اصلاح شده فائو برآوردهاي دقيق تري براي تبخير- تعرق ارائه کردند و روش پنمن- کيمبرلي 1972 داراي کمترين دقت بود.

 نسخه قابل چاپ