بانک مقالات جغرافیا

نخستين قدم در برنامه ريزي توسعه منطقه اي، شناسايي وضع موجود آن مناطق مي باشد که اين شناسايي مستلزم تجزيه و تحليل بخش هاي مختلف اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي آن مي باشد. براي تخصيص اعتبارات و منابع ميان مناطق مختلف، شناسايي جايگاه آن منطقه در بخش مربوطه و رتبه بندي سطوح برخورداري از مواهب توسعه ضروري است. در سالهاي اخير سياست گذاران روش هاي برنامه ريزي را با تاکيد بر توان هاي محيطي نواحي مد نظر قرار داده اند. غالبا اين روش ها در زمينه هاي محيطي، اقتصادي، اجتماعي، سياسي و فرهنگي مورد مداقه قرار مي گيرد. يکي از آثار عدم تعادل در بهره گيري از مواهب توسعه يافتگي منجر به تحرکات ناموزون جمعيت در سطح استان ها مانند مهاجرت از مناطق کمتر توسعه يافته به مناطق در حال توسعه و يا توسعه يافته تر شده است. اين مقاله بر آن است که با استفاده از مدل ها و تحليل هاي برنامه ريزي يک رابطه منطقي بين استان هاي کشور برقرار نمايد تا سطوح توسعه يافتگي يا عدم توسعه يافتگي را به ويژه در ارتباط با مهاجرت ها مشخص نمايد. براي نيل به اين هدف، در سنجش و تعيين درجه توسعه يافتگي متغيرهاي زيادي در بخش هاي مختلف مطالعاتي در زمينه هاي فرهنگي – جهانگردي، مسکن و ساختمان، نيروي انساني و اشتغال، بهداشت و درمان، ارتباطات و مخابرات ... طبقه بندي شده و ضريب توسعه يافتگي هر استان در بخش هاي مربوطه تعيين گرديده است. براساس يافته هاي اين تحقيق رابطه اي معنادار ميان توسعه يافتگي و مهاجرت برقرار مي باشد که راهکارهاي اساسي را براي برنامه ريزان در بخش هاي مطالعاتي ذکر شده، مشخص مي نمايد.

 نسخه قابل چاپ