بانک مقالات جغرافیا

بررسي علل ماندگاري و پايداري شهرهاي قديم در فرآيند رويدادها و حوادث طبيعي و اجتماعي در سه دوره «ايرانشهري»، «اسلامي» و «جديد» مساله اصلي اين پژوهش است. براي پاسخ به اين مساله فرضيه هايي معين طرح شده اند و از رويکردهاي نظري رايج در جامعه شناسي شهر استفاده شده است. نظريه ساختي – موقعيتي «هوفر» و نظريه ارزش هاي تمدني «بمات» در تعريف شهر مورد توجه بوده اند. از رويکرد «شيوه هاي توليد آسيايي»، نظريه مذهبي «دوکولانژ» و نظريه مکان مرکزي «کريستالر» براي تبيين واقعيت استفاده شده است. در روش تحقيق در يک بررسي طولي به اسناد و آثار تاريخي مراجعه شده است و علاوه بر مشاهدات مستقيم نگارنده، و عنايت به رويکردهاي تئوريک، تحليل ثانويه گزارش هاي معتبر در عرصه ملي و بين المللي دستمايه اين کار بوده اند. تلاش شده است که ارزش ها و کارکردهاي تمدني سه دوره مذکور در رشد و شکوفايي شهرهاي قديم و بازآفريني آنها در عرصه جديد مورد ارزيابي قرار گيرد. علاوه بر آن اين پژوهش به باز توليد اطلاعات منحصر به فردي درباره چند شهر باستاني و زنده شرق ايران همچون «زوزن»، «سلومک»، «سنگان» و «خرگرد» مي پردازد که تاکنون مطالب بسيار اندکي درباره برخي از ابنيه تاريخي آنها منتشر شده است. در نهايت اين تحقيق حاکي از آن است که با رفع انسداد و موانع تاريخي و بين المللي و اشاعه ارزش هاي توسعه تمدن غربي، شهرهاي جديد بر مدار همان شهرهاي قديم بنيانگذاري شده اند و با فراهم آمدن زيرساخت هاي جديد چشم انداز توسعه درخشاني براي آنها تصور مي شود.

 نسخه قابل چاپ