بانک مقالات جغرافیا

کلان شهري نظير تهران در دهه هاي اخير با مشکلات و مسايل عديده اي همچون افزايش آلودگي زيست محيطي، کاهش توان اکولوژيکي، مصادره منابع منطقه پشتيبان، افزايش بار وارده بر محيط زيست و از همه مهمتر ناتواني مديريت شهري در تامين و اداره امور شهر مواجه شده است  که همگي مويد ناپايدارتر شدن فضاي اکولوژيکي کلان شهرهايي همچون تهران است. به علت وجود فضايي ارگانيک و سيستماتيک در شهرها، پيامدهاي اين ناپايداري از يک سو موجب کاهش توان اکولوژيکي منطقه کلان شهري و از سوي ديگر ناپايدار منطقه پشتيبانش مي گردد. بديهي است، کلان شهرهايي مانند تهران براي ادامه حيات خود، جرياني از کالا و منابع را از منطقه پشتيبان خود، وارد و جرياني از ضايعات و زباله ها را از درون خود صادر مي کند. لذا هر گونه ناپايداري در آن سريعا به هر يک از اين دو سطح منتقل مي شود. در نتيجه اين فضاي اکولوژيک ناپايدار با الگوي کنوني توليد و مصرف، ديگر توان برآوردن نيازهاي اساسي جمعيت خود را ندارد. همچنين در برنامه ريزي شهري کنوني کلان شهرها و توسعه آينده آنها نيز به اين مساله توجه چنداني نشده است و به دنبال آن مديريت شهري اين کلان شهر فاقد ابزار لازم جهت هدايت و انطباق زندگي شهري ساکنان خود با توان اکولوژيکي منطقه است.
بنابر اين در اين مقاله سعي شده است تا با پرداختن به اين مساله روشي که مي تواند ما را در تحقق پايداري کلان شهرها ياري کند معرفي شود. تاکنون اين روش در پايداري بعضي از کلان شهرهاي دنيا مانند لندن، سانتياگو، توکيو، ليورپول بررسي و ارزيابي شده است در اين مقاله نيز جا پاي بومشناختي و ميزان ناپايداري کلان شهر تهران محاسبه شده است. داده ها و آمار مورد نياز اين پژوهش با استفاده از روش هاي مطالعات کتابخانه اي و مراجعه به سازمان هاي ذيربط تهيه شده و در نهايت سعي شده است با ديدي علمي و اجرايي، با برآورد و ارزيابي اين ناپايداري و علل آن، رهيافت هاي مديريتي بهينه اي در گام نهادن به سوي پايداري کلان شهرها ارايه گردد.

 نسخه قابل چاپ