بانک مقالات جغرافیا

مخاطرات طبيعي يكي از مهمترين عوامل انهدامي سكونتگاه هاي انساني شناخته شده اند. بررسي آثار سوانح طبيعي بر سكونتگاه هاي انساني، بويژه شهرها از جمله مسائل مهم مورد توجه برنامه ريزان شهري است. كشور ايران به علت موقعيت جغرافيايي خود (قرارگيري بر روي كمربند زلزله جهان (به طور مكرر با وقوع سوانح طبيعي، بخصوص زلزله مواجه بوده است؛ زلزله هايي كه با توجه به شدت آنها هر چند سال يك بار ويراني هاي انساني، مالي و فيزيكي به بار آورده است. در اين تحقيق سعي شده است آسيب پذيري ناشي از وقوع زلزله در بافت شهري منطقه 11 شهرداري تهران بررسي شود. روش تحقيق مبتني بر مدل ساده شده AHP است. با استفاده از روش مذكور مشخص شد كه بافت شهري منطقه 11 شهرداري تهران بدليل بالا بودن نسبت واحدهاي مسكوني كم دوام به كل واحدهاي مسكوني، نسبت واحدهاي مسكوني بالاي 30 سال به كل واحدهاي مسكوني، نسبت مساحت قطعات مسكوني زير 100 متر به كل قطعات مسكوني، طول معابر كمتر از 4 متر نسبت به سطح محله، تراكم جمعيتي و تراكم واحد مسكوني بالا، آسيب پذير است و اين آسيب پذيري در جنوب منطقه به بالاترين حد خود مي رسد؛ به طوري كه بالاترين ميزان آسيب پذيري به ترتيب مربوط به محلات 19 و 18 و 15 و 12 و 16 و 13 و 17 و 11 و 8 است. پس از مشخص شدن آسيب پذيري منطقه، در پايان اين تحقيق نتيجه ارايه شده است.

 نسخه قابل چاپ