بانک مقالات جغرافیا

در پژوهشي که پيرامون موضوع جغرافياي انتخابات پارلماني در ايران صورت گرفت، اين نتيجه بدست آمد که تحولي چشمگير در استانهاي حاشيه اي واگرا در حال شکل گيري است. استانهايي که همواره در مطالعات جغرافياي سياسي ايران از آنها به عنوان سرزمينهاي واگرا نام برده مي شد، در سالهاي اخير گرايش شديدي را نسبت به مشارکت در تصميم گيريهاي ملي نشان داده اند که بيانگر نقش موثر جمهوريت در تقويت هويت ملي بجاي هويت محلي سابق است.
مطالعه جغرافياي انتخابات در استان کردستان (که سابقا منطقه اي واگرا قلمداد مي شد) نشان مي دهد که طي دوره هاي اول تا پنجم مجلس، اولا به ميزان شرکت کنندگان در انتخابات هر دوره نسبت به دوره قبل افزوده شده است و اين افزايش در همه حوزه هاي انتخابيه استان ملاحظه مي شود. ثانيا مردم در هر دوره نسبت به دوره قبل، بيشتر تحت تاثير نفوذ جريانات سياسي داخلي کشور بويژه دو جناح روحانيت و روحانيون قرار گرفته اند؛ بنحوي که نمايندگان مستقل در اولين دوره هاي مجلس شوراي اسلامي را بتدريج به نامزدهاي معرفي شده اين دو جناح در دوره هاي بعدي جابجا نموده اند.
در اين مقاله سير تحولات سياسي حول محول انتخابات پارلماني با نگرشي جغرافيايي در استان کردستان به بحث گذاشته شده و با بررسي دو مورد مذکور و نتايج حاصل از آن، همگرايي اين منطقه نسبت به حکومت مرکزي از طريق افزايش مشارکت در تصميم گيريهاي پارلماني عنوان شده است.

 نسخه قابل چاپ