بانک مقالات جغرافیا

تبخير و تعرق پتانسيل يکي از عناصر مهم چرخه هيدرولوژي است که در طرحهاي منابع آب و آبياري، سازه هاي آبي، کشاورزي و... مدنظر قرار مي گيرد. بررسي ميزان نوسان دماي هوا و رژيم سالانه آن در مناطق خشک از اهميت ويژه اي برخوردار است؛ زيرا به سبب کمي بارشهاي جوي در اين نواحي، دما و نوسان آن در ماهها و فصول مختلف سال بطور مستقيم بر پديده تبخير و تعرق و در نتيجه نياز آبي اثر مي گذارد. در اين تحقيق از داده هاي هواشناسي ايستگاههاي منطقه مورد مطالعه (قصر قند، پيرسهراب، کجدر سرباز، پيشين، کهير، طيس، باهوکلات) استفاده شده و سپس جهت تعيين مناسبترين روش تبخير و تعرق پتانسيل در سطح منطقه، اقدام به تحليل نمودارهاي مقايسه اي بين روشهاي فوق الذکر گرديده است. بر اساس محاسبات بعمل آمده، نتايج کلي ذيل استنتاج شده است:
در منطقه بلوچستان جنوبي و در طول سال، با فرض وجود آب و با توجه به درجه حرارت، امکان فعاليتهاي زراعي وجود دارد. بدين ترتيب تبخير و تعرق پتانسيل براي کل سال از دو روش تورنث وايت و بلاني کريدل محاسبه گرديد. روش تورنث وايت نتايج صحيحي براي فصول مختلف ارائه نمي دهد؛ ولي روش بلاني کريدل همبستگي خوبي با روش اندازه گيري مستقيم (طشتک) دارد. همچنين در اين مطالعه مشخص مي گردد که از غرب و شمال به طرف شرق و جنوب، از ميزان تبخير و تعرق کاسته مي شود و بطور کلي منطقه بلوچستان جنوبي در تمام ماهها داراي تبخير و تعرق پتانسيل بالاتر از بارش است.

 نسخه قابل چاپ