بانک مقالات جغرافیا

حوضه هاي آبخيز در ايران از نظر زمين شناسي، ناهمواري، اقليم و ساير عوامل مؤثر در امر فرسايش بسيار متفاوت هستند؛ بطوريکه ارزيابي فرسايش و اولويت بندي اراضي در روش استفاده از واحدهاي هيدرولوژيکي را با مشکل مواجه مي سازند. تحقيق حاضر، شناخت ويژگي واحد هاي ژئومرفولوژي را جهت ارزيابي ميزان فرسايش و رسوب ضروري مي داند؛ بطوريکه بتوان از آن بعنوان مدل و پلان کار استفاده نمود.
در اين روش، ابتدا با استفاده از ملاکهاي جنس سنگ و عوامل توپوگرافي يعني ارتفاع، شيب و جهت دامنه ها مي توان واحدهاي ژئومرفولوژي يک منطقه را تعيين نمود. سپس براي تخمين مقدار فرسايش در اين واحدها و طبقه بندي اراضي بر اساس معيارهاي کمي، با يک ديد همه جانبه از کليه عوامل مؤثر، از روش پسياک استفاده نمود. ارزيابي فرسايش با روش مذکور در واحد هاي ژئومرفولوژي ثابت مي کند که فرضيات تحقيق درباره سرعت، دقت عمل بيشتر، تشخيص مهمترين عوامل فرسايش و بحراني ترين نواحي از نظر توليد رسوب، تعيين روابط و تحوه توزيع مکاني فرسايش خاک در سطح منطقه صحيح مي باشد.

 نسخه قابل چاپ