بانک مقالات جغرافیا

تهيه نقشه هاي پراكندگي و ادغام آنها توسط روش هاي آمار فضايي و سيستم هاي اطلاعات جغرافيايي (GIS) در گرايش هاي مختلف جغرافيا نقش ويژه اي يافته است. لذا جغرافيدانان براي تهيه اين نقشه ها از روش هاي دورن يابي بهره مي برند. روش كريجينگ از جمله مدل هاي پرطرفدار در اين زمينه مي باشد. از آنجايي كه اين روش تفاوت هاي عمده اي با ساير روش ها دارد؛ بنابراين در اين مقاله مدل كريجينگ در درون يابي مورد بررسي و نقد قرار گرفته است.
از نتايج به دست آمده مشخص شد، با اينكه اين مدل از دقت بالايي برخوردار است، اما در اكثر تحليل هاي جغرافيايي نتايجي دور از واقعيت مي دهد؛ ضمن آنكه به ساختار فضايي نقاط نمونه برداري وابسته است و تحت تاثير دامنه تغييرات نمونه ها مي باشد. ويژگي هاي ديگر آن از جمله هموارسازي، جمع پذيري و مطلق بودن نيز محدوديت هايي را در تحليل هاي جغرافيايي ايجاد مي كند.

 نسخه قابل چاپ