بانک مقالات جغرافیا

روستا و كشاروزي ميتواند نقش مهمي در توسعه ملي ايفا كند و از اينرو در برنامه ريزيهاي كلان بايد مورد توجه بيشتر قرار گيرد؛ ولي در پنج برنامه عمراني قبل از انقلاب اسلامي، بخش كشاورزي در مقايسه با بخش صنعت از اهميت كمتري برخوردار بوده است. هر چند در برنامه عمراني اول و دوم و با توجه به تخصيص اعتبارات، كشاورزي به عنوان الگوي توسعه انتخاب شده، ولي به دليل عدم اتخاذ خط مشي و اقدامات صحيح، هدفهاي مورد نظر در جهت توسعه كشاورزي تحقق نيافته است. از برنامه عمراني سوم تا پنجم، الگوي توسعه صنعتي با استراتژي جايگزيني واردات همراه با حمايت از صنايع داخلي بوده و اجراي نادرست اصلاحات ارضي و ديگر عوامل، موجب شده تا نقش كشاورزي به لحاظ دستيابي به اهداف اقتصادي ـ اجتماعي توسعه، كاهش يابند؛ به طوري كه برنامه هاي ملي در فصل كشاورزي به هيچ يك از اهداف كمي كه در برنامه پيش بيني شده بود، نرسيد و مادامي كه اهداف كمي تحقق نيابد، مسلماً اهداف كيفي هم تحقق نخواهد يافت. اين مقاله به بررسي جايگاه روستا و كشاورزي در برنامه هاي عمراني قبل از انقلاب پرداخته و سهم اختصاص يافته به اين بخش را با ساير بخش ها مورد بررسي قرار داده است.

 نسخه قابل چاپ