بانک مقالات جغرافیا

بي ترديد موقعيت ممتاز ژئوپولتيك و ژئواستراتژيك ايران بر كسي پوشيده نيست؛ ليكن اين امتياز را زماني مي توان هر چه بيشتر به سود منافع ملي سوق داد كه با نگاهي به درون، تفاوتهاي اجتماعي- فضايي از نظر شاخص هاي اصلي توسعه در قلمرو ملي به حداقل ممكن رسانيده شود.
در اين نوشتار به دليل اهميت موضوع به ويژه در مناطق مرزي - پيراموني وضعيت يازده استان شمالغربي- اردبيل، آذربايجان غربي و آذربايجان شرقي، غربي- كردستان، كرمانشاه و ايلام، جنوبغربي- خوزستان، جنوبي - هرمزگان، جنوبشرقي - سيستان و بلوچستان و شرقي - خراسان از نظر شاخص هاي متاثر و مؤثر بر سيح توسعه همانند اميد به زندگي، ميزان باسوادي، هزينه ناخالص سرانه و ميزان مواليد با استفاده از آزمونهاي آماري u,t معيار z و ضريب همبستگي بررسي شده است. يافته ها حاكي از آن است كه تفاوتهايي بنيادين ميان آنها و بقيه كشور به ويژه در استان هاي سيستان و بلوچستان، كردستان، ايلام، كرمانشاه، آذربايجان غربي و هرمزگان وجود دارد و برآيند آن را مي توان حداقل در مهاجر فرستي اغلب آنها ملاحظه نمود. از سوي ديگر، وابستگي اقتصادي آنها به كشورهاي مجاور مي تواند به واگرايي فرهنگي - سياسي و به تبع آن تضعيف هويت، اقتدار و امنيت ملي منجر شود. به ويژه اگر بدانيم كه اين استان ها 50.4 درصد از مساحت و 40.5 درصد از جمعيت كشور را شامل مي شوند.

 نسخه قابل چاپ