بانک مقالات جغرافیا

ارتفاعات تالش گنجينه اي غني از اشكال حاصل از فرسايش يخچالي است. از آنجا كه فرآيندهاي مرفوژنز بيروني تابع شرايط اقليمي هستند و شرايط اقليمي عصر حاضر امكان ايجاد چنين اشكالي را فراهم نمي آورند؛ بنابراين وجود چنين اشكالي را مي توان تاييدي بر تغيير اقليم و به تبع آن تغيير در سيستم شكل زايي در اين بخش از كشورمان دانست. به دليل مصون بودن نسبي اين اشكال از فرسايش و با نظر به دخالت سيستم هاي شكل زايي كنوني، زمان تشكيل آنها به تغييرات اقليمي جهاني پليستوسن مربوط مي شود. شناسايي اشكال به كمك عكسهاي هوايي 55000: 1 و 20000 : 1 و نقشه هاي توپوگرافي پوششي منطقه و همراه با بازديدهاي ميداني و نيز شناسايي منشا رسوبها توسط نمونه برداري و آناليز آنها به انجام رسيد.
شواهد ژئومرفولوژيك مورد بررسي در اين تحقيق شامل: سيرك و دره يخچالي، سنگهاي سرگردان، رسوب هاي يخچالي و سطوح فرسايش يافته توسط يخ مي باشد. ميانگين برف مرز حاصل از اين تحقيق براي ارتفاعات تالش طي پليستوسن 2360 متر محاسبه شد و ليكن به دليل همجواري با درياي خزر، به صورت محلي تفاوتهايي در ارتفاع برف مرز ايجاد شده، چنانچه اين ارتفاع براي ضلع شرقي 1800، ضلع جنوبي 2400 و ضلع غربي 2900 متر محاسبه گرديده است. مرفوژنر ارتفاعات تالش طي دوره هاي سرد پليستوسن توسط دو سيستم فرسايش يخچالي و مجاور يخچال انجام گرفته است.

 نسخه قابل چاپ