بانک مقالات جغرافیا

بدون شک دستيابي به توسعه پايدار از اهداف والاي هر جامعه محسوب مي گردد و تعديل نابرابري ها مستلزم شناخت ضعيف ترين و ناپايدارترين روستاها است.
حداقل نمودن ضعف در روستاها نه بر اساس حجم و اندازه آنها، بلکه بر اساس جايگاه و نقشي که در سيستم به عهده دارند، از اهداف اصلي اين مقاله است.
در حال حاضر مهاجرت در ايران به عنوان يک فرآيند مفيد براي حل مشکلات و تقاضاي رو به رشد صنايع و خدمات قلمداد نمي شود؛ بلکه برعکس، مشکلاتي را بوجود مي آورد که شروع آن، افزايش نيروي مازاد در شهرها و بيکاري است.
عوامل و توان هاي محيطي از جمله توپوگرافي، شيب، دما، بارندگي، آب و قابليت اراضي تاثير بسزايي در حجم مهاجرت و خالي شدن روستاها دارند. ناتواني اين اجتماعات به دلايل مختلف ساختاري موجب عدم توانايي آنها در مقابله با عوامل طبيعي از جمله خشکسالي، سيل، زلزله، کمبود آب، رانش زمين و فرسايش خاک گرديده و در نهايت، مغلوب شرايط و عوامل نامساعد طبيعي گشته و مجبور به مهاجرت و رها کردن سکونتگاه خود شده اند که در نتيجه، چنين روستاهايي به مناطقي غير مسکون و خالي از جمعيت تبديل شده اند.
نايج تحقيق حاضر، پهنه هاي آسيب پذير را مشخص نموده و روستاهاي مستقر در اين پهنه ها را که بيشترين حجم مهاجرت را داشته و اغلب مهاجرت آنان به صورت بنه کن درآمده، تحليل مي نمايد. نتيجه اين روند موجب بلا استفاده شدن منابع طبيعي و انساني گرديده و منجر به مشکلات شهري فراواني شده است.

 نسخه قابل چاپ